Aurangabat 6- 9 okt 2017
Gepubliceerd op: 03-10-2017
Het was weer tijd om even te gaan reizen. En naar India had ik al een aantal jaren uit gekeken om naar terug te gaan…
Charlotte bracht me naar Schiphol en mijn reis begon met een korte vlucht naar Frankfurt. Daar was het haasten om binnen een uur een metro naar een andere terminal te pakken, douane en immigratiediensten te woord te staan en te boarden. Gelukkig was ik al ingecheckt voor de langere vlucht naar Mumbai. Filmpje kijken en wat slapen, eten en drinken, meer doe ik meestal niet op zo’n vlucht en veilig kwam ik op mijn bestemming.
Blijf ik hier op het vliegveld slapen in een stoel of ga ik meteen op pad? Ik had nog voldoende energie om meteen een eerste bestemming te bereiken. Met een Tata-taxi zonder gordel, buitenspiegels en maar een halve koplamp kwam ik rond half vijf in de ochtend op het grootste treinstation van Mumbai, waar anderhalf uur later mijn trein zou vertrekken naar Aurangabat…
Wat ook opvalt, is het feit dat mensen in India zo ontzettend dicht op elkaar leven. Dat moet ook wel, met ruim 1,3 miljard mensen, maar niemand lijkt geïrriteerd te raken als een ander lange tijd zeer dicht in je aura zit, ligt, staat, hangt. Voor mij wel weer even wennen…