Basse 12- 13 feb 2009

 

 

Ik liep vanaf Georgetown naar de veerboot- helling en na de overtocht sta je dan te wachten op een auto of een bus die je mee wil nemen. En dat gaat nog niet gemakkelijk, er kwamen wel meer mensen bij, maar bijna geen busjes die richting het oosten gingen. En als die wel kwam was ik te zachtzinnig: ik werd gewoon door kleine kinderen en bejaarden aan de kant geduwd..!

 

Maar ik was sneller, en de eerstvolgende bus rende ik achterna en sprong op de achterplank. Als een echte Kung Fu Panda hing ik aan de ladder, opende de deur en voordat de bus tot stilstand kwam zat ik al met rugzak en al in de bus. Daar hadden die kleine kinderen en bejaarden niet van terug .

 

 

Basse staat bekend om zijn relaxte atmosfeer aan de rivier. En dat maakt het meer dan waar. Ik nam een kamer in het Traditions- hotel, met prachtig uitzicht over de rivier, de veerboot en de kleine roeibootjes die mensen naar de overkant brachten en weer terug. Ook waren de vrouwen van het dorp de hele dag bezig om kleren te wassen, tot aan hun knieën in de rivier.

 

En in tegenstelling tot Georgetown geen Hello! Give me Minty! Give me money! of Give me water! in Basse. Mensen zijn niet zo gewend aan toeristen en nodigen je eerder uit om mee te eten, of Attaya te drinken.

Attaya is een Chinese groene thee, die net zo lang gekookt word (met een aantal flinke scheppen suiker) tot het gitzwart ziet. Het is een heel ritueel van ongeveer een uur en je hebt dan ongeveer 4 kleine glaasjes.

 

En wat doe je dan als je uitgenodigd word om mee te komen drinken? Dan ga je, op z'n Afrikaans, lekker aan de kant van de weg mensen kijken. Genietend van je Attaya. Heerlijk!

 

 

 

 

- Ben ik tot 2 keer toe door het bed gezakt. De bedden zijn hier niet gemaakt op gespierde lichamen, denk ik...

- Ik kwam s-avonds nog een groep meiden uit Engeland en 1 uit Australie tegen, die in Gambia werken, en nu het land gingen verkennen. Erg gezellig, eten bij kaarslicht (de stroom viel weer eens weg) in een lokaal restaurantje.