De eerste dagtrip vanuit Minsk die ik maakte. Eerst
lopen naar de hoofdweg, vlakbij het hostel. Dan met de trolley (een bus op stroom)
naar Vostchny busstation. Ik was al gewaarschuwd dat Russische en Wit-Russische
namen door elkaar worden gehaald en herkende gelukkig Oeschonje Station (en geen Vostchny),
je moet het maar even weten. Daarna nog een stuk met de bus en na ruim 2 uur kwam
ik aan op het platteland. Niet helemaal the middle of nowhere, maar het kwam al
in de buurt. Bossen, gras, mais en de boerderij van Dudutki, omgetoverd tot
museum.
Ze hebben – en slachten – hun eigen varkens, paarden, struisvogels en
oude auto’s. Ook hebben ze overal werkplaatsen; een smidse, hout- en metaalwerkplaatsen
en een imker. Ze maken kaas brood, worst, groenten en dat kun je allemaal
proeven, natuurlijk.
En ook hebben ze een eigen sterke drank, natuurlijk, een
soort van Wodka, maar dan gestookt van mais, waar ik toch echt even van moest
proeven… Ik kreeg de tip van Alissa (you have to try this!), een Wit-Russische
die Engels had gestudeerd in st. Petersburg en met haar man ook als toerist in
Dudutki was. Leuke mensen en leuk om eens met Wit- Russen te kletsen.
Naast het
museum staat een prachtige houten kerk en een houten windmolen, waarvan ook het
binnenwerk helemaal van hout is. Prachtig! In de namiddag konden we weer met de
stadsbus terug naar Minsk.
De eerste dagtrip vanuit Minsk die ik maakte. Eerst
lopen naar de hoofdweg, vlakbij het hostel. Dan met de trolley (een bus op stroom)
naar Vostchny busstation. Ik was al gewaarschuwd dat Russische en Wit-Russische
namen door elkaar worden gehaald en herkende gelukkig Oeschonje Station (en geen Vostchny),
je moet het maar even weten. Daarna nog een stuk met de bus en na ruim 2 uur kwam
ik aan op het platteland. Niet helemaal the middle of nowhere, maar het kwam al
in de buurt. Bossen, gras, mais en de boerderij van Dudutki, omgetoverd tot
museum.
Ze hebben – en slachten – hun eigen varkens, paarden, struisvogels en
oude auto’s. Ook hebben ze overal werkplaatsen; een smidse, hout- en metaalwerkplaatsen
en een imker. Ze maken kaas brood, worst, groenten en dat kun je allemaal
proeven, natuurlijk.
En ook hebben ze een eigen sterke drank, natuurlijk, een
soort van Wodka, maar dan gestookt van mais, waar ik toch echt even van moest
proeven… Ik kreeg de tip van Alissa (you have to try this!), een Wit-Russische
die Engels had gestudeerd in st. Petersburg en met haar man ook als toerist in
Dudutki was. Leuke mensen en leuk om eens met Wit- Russen te kletsen. 
Naast het
museum staat een prachtige houten kerk en een houten windmolen, waarvan ook het
binnenwerk helemaal van hout is. Prachtig! In de namiddag konden we weer met de
stadsbus terug naar Minsk.