Ghanzi 15- 17 dec 2025

Vroeg in de morgen op, ik had om 6u de wekker gezet. En een kwartier later liep ik al op straat, op zoek naar mijn eerste deeltaxi.

1 Met de minitaxi naar Klein Windhoek, een buitenwijk.

2 Daar een deeltaxi met 7 personen, dus tas op schoot, naar Gobabis.

3 Daar mocht ik voorin zitten in de volgende deeltaxi via de trans- Kalahari highway naar de grensplaats Buitenpos (wat een mooie naam!), dus dat was mazzelen.

4 Te voet de grens over en toen met een deeltaxi naar het gehucht Charles Hill, Botswana.

5 Hier wist een man me te vertellen dat ik naar de volgende ‘junction’ moest, een kruispunt iets verderop en hij kon me uiteraard wel even brengen.

6 En van daar af liften. Ik had mazzel, want een vrachtwagenchauffeur wilde me wel meenemen. En hij ging helemaal naar Ghanzi, mijn eindpunt van de reis!

En zo was ik bijna 9 uur verder en had ik ongeveer 550 kilometer afgelegd.

Ik reisde bijna de hele weg met 2 mannen uit Zimbabwe, en een daarvan, Ossam, wist wel waar we in Gobabis onze Namibische Dollars konden wisselen naar de Botswana Pula. ‘Deze chinees wisselt wel goed.’ Dus ik was mooi van mijn Namibische dollars af en kon meteen de taxi naar Ghanzi betalen in Pula. Dat scheelt weer zoeken naar een pinautomaat!

Het lijkt wel alsof de douane over de hele wereld zich aanpast aan de reis die je hebt gehad. Als de reis makkelijk is, gaan ze moeilijk doen. Hier was de immigratiedienst daarom erg soepel. Effe kijken en de stempel erin.

Van dat geluid van de stempel ga je vanzelf houden, als je veel reist (en vaak gezeik hebt), kan ik vertellen. Getjak! Heerlijk!

De mazzel die ik had met de vrachtwagen kwam niet zomaar; Ossam was samen met zijn reisgenoot aan de grens op zoek gegaan naar een Zimbabwaanse vrachtwagen om mee mee te rijden, terwijl ik doorging met een deeltaxi. En dankzij Ossam waren ze gestopt en hadden ze mij opgepikt. Hoe gaaf is dat!!!

De reis vanaf daar ging langzaam, door de regen lopen hier alle koeien op de weg. Het water blijft op het asfalt staan en worden drinkbakken. Ook steken consequent ezels, koeien, paarden en geiten over.

In het dorp Ghanzi (wat je uitspreekt als Hanzi) was het nog zoeken naar mijn slaapplaats. Eigenaresse Lesego bleek haar Star Gazer Guesthouse helemaal verkeerd op Google te hebben gezet. Ik heb zeker 1,5 uur gezocht. Maar toen kwam ik wel in een paradijsje met een mooie kamer met eigen douche en wc (!) en zelfs een heerlijk ontbijt elke ochtend.

Star Gazer is eigenlijk meer een homestay, Lesego heeft in haar huis een paar kamers opgeknapt en verhuurt deze nu voor extra inkomsten.

De buurt van het huis is volgens Lesego ‘de veiligste van het land’, maar het oogt wel arm. In zuidelijk Afrika zie je bijna geen rieten hutjes meer zoals in West-Afrika. Riet lijkt hier helemaal vervangen te zijn door golfplaten.

Hierbij een paar foto’s over hoe mensen in deze wijk wonen. De ronde gele huisjes zijn overheidsprojecten. Hele wijken worden volgebouwd met kleine huisjes en bewoners van de golfplaten huisjes kunnen zich hier dan op inschrijven.

Verder heb ik aan mijn verslagen gewerkt, nieuwe kennissen opgedaan en gegeten uit de supermarkt. Er is geen restaurant in het dorp, zelfs geen fastfood dingetje…