Kaapstad 24- 26 nov 2025

Ik had 2 nachten geboekt om de reis naar Windhoek voor te bereiden, maar daar had ik al meteen spijt van. Een afschuwelijk hok, Long Street Backpackers, met een zweterige slaapzaal en weinig leuke reizigers; vooral vage figuren die de hele dag aan de wiet zaten.

En het stonk!

Maar ik denk dat niets nu goed was geweest, ik was down van het afscheid met Charlotte en heb na een bord vette ‘comfort- food’ mijn verslag van Kommetjie op de site gezet. Daarna heb ik nog een biertje gedronken en ben gaan slapen.

Maar ook baaldagen mogen er uiteraard zijn.

Ik had even tijd nodig om de knop om te zetten voor mijn nieuwe uitdaging, ik was tenslotte weer op weg naar een nieuw land.

En nadat ik de volgende dag een paar gaten in mijn tas en mijn broek had dichtgenaaid, mijn nagels had geknipt en mijn baard af had geschoren, kreeg ik weer nieuwe energie.

Verder nog lekker gegeten op Long Street, een paar wandelingen door de buurt gemaakt en nog even een filmpje genomen in Canal Walk Mall.

En na 2 waardeloze nachten qua slapen vertrok de 26^e in de ochtend mijn bus.

De bustocht zelf verliep voorspoedig, tot zover niets aan de hand.

Eerst langs wat krottenwijken, dan langs het gigantische wijnlandschap van Zuid-Afrika. Toen langs een gebied wat de graanschuur van Zuid Afrika zal zijn en daarna volgde een hele lange citrus-route in de Citrusvallei. En weer later op plantages die op Rooibos leken en toen urenlang steppe en vervolgens werd het donker.

Rooibos thee is cafeïnevrij en populair vanwege de smaak, het lage looizuurgehalte (tannine) waardoor het nooit bitter wordt, en de aanwezigheid van antioxidanten, vitaminen en mineralen. Rooibos komt van de Aspalathus linearis-struik, die alleen groeit in de Cederbergregio van Zuid Afrika.

Rond middernacht werden we gewekt (voor zover ik al sliep); we waren bij de grens. Daar kregen we een hele rij instructies, Zuid Afrika verlaten is prima, maar de visumcontrole van Namibië zou lastig worden, volgens de chauffeur.

Hij vergat er even bij te zeggen dat dit vooral voor de toeristen zo was!

Het voelde als een grote oplichting, het was duidelijk dat er gewacht werd op wat omkoopgeld. Want toen we ons er zelf mee gingen bemoeien (we liepen met het betaalkastje op een gegeven moment het douane-terrein over, echt hilarisch) was er plots een perfecte verbinding en konden we de, maar liefst, 80 euro per persoon overmaken.

En wij waren bang dat de hele bus op ons had staan te wachten, of erger nog; dat deze al weg was, maar de bus moest daarna nog worden doorzocht door de douane.

Kortom, we zijn ruim 3 uur bij de grens geweest, maar ik was dan toch echt weer in het volgende land… Yes!