Lusaka 26 jan- 1 feb 2026

Lusaka was onze laatste stop van deze heerlijke vakantie. Charlotte zou vanuit deze hoofdstad van Zambia weer naar huis vliegen.

En het was ook mijn laatste stop in Zambia.

De avond ervoor ontmoetten we Bobby en Isabel uit Den Haag en Scheveningen, zij bleken in dezelfde bus te zitten als wij en hadden ook een nacht in Lusaka Backpackers.

We namen hen mee naar ons favoriete restaurant met Nshima (maispap), ei en groenten en dronken nog een biertje met de vaste groep Zambiaanse mannen.

Bobby en Isabel moesten de volgende ochtend al meteen weer op pad, dus we hebben gegevens uitgewisseld en ik kom ze waarschijnlijk nog tegen in Malawi.

Fijn, we hadden zelfs onze vorige kamer in Lusaka Backpackers en we hadden vooral nog plannen om oude bekenden te zien.

We zijn een dag met de Zambiaanse Chipo (zie vorige verslag over Lusaka) op pad geweest, samen naar Lilayi Lodge. Daar zou ook een olifanten- opvang zijn, maar die is verplaatste naar het nationale park, we hebben dus vooral lekker door de natuur gewandeld en herten gezien.

Met de Zuid- Afrikaanse Hannah (zie vooral het verslag over het raften), hebben we een dag afgesproken, eerst in haar guesthouse lekker geluncht en toen in onze ‘backpackers’ gezwommen. Ook Hannah  had wel zin in lokaal eten, dus ook met haar zijn we naar Restaurant Matebeto geweest. Dus wederom Nshima…

Ook zijn we met haar een andere avond gaan eten bij een Chinees restaurant in het East Park Mall, dumplings, noedelsoep, rijstnoedels, lekker…

Ook zijn we weer een ochtend naar de sportschool geweest. Deze zit ook in het East Park Mall, waar we met lokale deeltaxi konden komen. Deze zijn worden helemaal volgepropt en als iemand uitstapt vertrekt het busje pas weer als er weer nieuwe mensen zijn ingestapt…

En toen was het ineens weer tijd om afscheid te nemen van Charlotte (wat doe ik mezelf toch aan!).

De avond dat Charlotte zou vliegen, kregen we echter het bericht dat de eerste vlucht was gecanceld!

Wij in de taxi naar het vliegveld en omdat er geen andere oplossing was, hebben we het alternatieve aanbod van Kenya geaccepteerd; een reis van in totaal 29 uur (!), met tussenstop in Harare en in Nairobi, Kenia. Omdat die laatste stop 15 uur duurde, kon Kenya Airways regelen dat Charlotte een hotel kreeg.

Gelukkig maar.

En toen was ik weer Remy, maar met een heel ander gevoel dan vorige keer. Dit laatste deel zou ‘maar’ 4 weken duren, de vorige keer was bijna 7 weken (dat was echt te lang!).

Ik ben nog naar de bioskoop geweest, gegeten bij de chinees, Indiër en suupke in een lunchroom. Ook ’s-Avonds nog kletsen met de groep Zambianen in het guesthouse en ik moest vooral nog wat zaken regelen.

Het bleek namelijk dat vanaf januari 2026 voor Malawi een visum nodig is! Gelukkig waren ze snel, want de maximale 5 werkdagen was in de knel gekomen met de bus die ik al had geboekt!

Ook moest ik zorgen dat ik dollar zou hebben (dus Zambiaanse Kwatcha pinnen en inwisselen tegen dollars), want op de straat zou ik in Malawi 2x zo veel geld krijgen dan pinnen bij de bank!

Uiteraard heb ik ook nog een paar dagen van het zwembad genoten…

En op1 februari vertrok mijn bus naar weer een nieuw land…