Onderweg 7 feb 2026

Gepubliceerd op: 07-02-2026

De reis van het meer naar de bergen was een verslag op zichzelf waard:

Ik had contact opgenomen met mijn volgende slaapplaats in Livingstonia, The Mushroom Farm, eco lodge.

Ze appte me terug dat ze al een deeltaxi voor me hadden geregeld; om 13u bij de Shoprite supermarkt in Mzuzu.

Dus ik wandelde rond half elf door de regen naar het dorp van Nkata Bay en daar vond ik een Deeltaxi naar Mzuzu. Ik zou wel anderhalf uur te vroeg aankomen, maar je weet nooit in Afrika.

We stapten met negen (!) personen in een Toyotaatje, maar kregen halverwege al pech onderweg. Na een van de vele politie- checks die je hier hebt startte de auto namelijk niet meer.

Onze jonge chauffeur heeft ongeveer 10 minuten staan starten, sprong plots uit de auto, nam plek achterop een passerende motorbike en was weg…

Na een kwartier was hij er weer, met een fles benzine! Was gewoon de tank leeg! Maar de accu inmiddels ook met al dat gestart, en dus stonden we daar weer!

Ik probeer altijd het geduld van het land over te nemen en rustig te blijven wachten, maar na een uur van dit gepruts besloot ik een andere auto te vragen om mij mee te nemen. Dat wilde hij wel, en toen kwamen de anderen ook. Een voor een, uiteraard, zodat we weer een kwartier kwijt waren.

Ik kwam bijna een half uur te laat in Mzuzu, maar de taxi die ik zou hebben was er niet, ik kon zijn kenteken nergens zien.

Een andere jongen was in zijn plek gekomen (was er gelukkig wel iemand!) maar die moest zijn auto nog inladen. Stond ik weer een uur. Haha, reizen is hier echt niet voorspelbaar.

Ik werd wederom in een autootje gepropt, dit keer vol met flesjes frisdrank. En ook 6 personen!

Onderweg naar Livingstonia kreeg ik weer goede moed, rijdend door het groene landschap.

Een voor een stapten mensen uit de auto bij kleine en vriendelijke dorpjes, zodat ik wat kon ademhalen.

Ook reden we door de prachtige heuvels, zagen we een druk bezochte markt en bleek ik een ware bezienswaardigheid.

Sommige kinderen keken me aan alsof ze nog nooit een witte huid hadden gezien, echt heel bijzonder.

En toen de chauffeur heel hard populaire muziek ging draaien draaide ik mijn raam naar beneden en begon zittend te dansen. En kinderen deden heerlijk mee!

Echt een kippenvel momentje!

Toen we in Livingstonia aankwamen heb ik nog mee geholpen met het uitladen van alle frisdrank bij de universiteit en hierna werd ik op een motorbike gezet voor het laatste stuk tot aan mijn guesthouse.