Sandwich Harbour 4 dec 2025

Vanuit Swakopmund hebben we ook een excursie gedaan naar Sandwich Harbour, nog een heel stuk voorbij Walvisbaai.

We stopten eerst in Walvisbaai om nog wat mensen op te halen en bezochten eerst de plek waar flamingo’s hun eten zoeken, ze stampen dan met hun voeten het zand net onder water los en vangen alle beestjes die daar in verstopt zitten, zoals kreeftjes, algen, plankton en kleine weekdieren.

Toen was het tijd voor de zoutwinning van Namibië. Er worden hier grote vlakten onder water gezet, wat automatisch uitdampt. Als alles droog is wordt het zout eraf geschraapt. Ruim 1.1 miljoen ton per jaar wordt zo gewonnen, wat vooral geëxporteerd wordt voor industriële doeleinden, zoals strooizout.

Door de algen in het water wordt het zout roze, de flamingo’s eten deze algen en voilà;  roze vogels...

En daarna op weg naar de hoofdbestemming; de woestijnduinen. Onderweg lagen veel dode zeehonden, zeerobben en zelfs een dode walvis. Zij komen vooral zelf aan land om te  sterven, volgens gids Zyndall.

Er was onderweg ook voldoende levends te zien, zoals levende en springende walvissen in de verte, en ook spelende zeehonden en een jakhals die een dode zeehond op aan het peuzelen was.

In de verte zagen we de gigantische duinen al opdoemen en even later reden we met de 4x4 Toyota er vol tegenop. Spannend en prachtig, de emoties werden erg aangesproken en na een korte tocht kwamen we op een uitkijkpunt.

Hier bleven we, kregen zelfs wat snacks en drinken (waaronder bubbelrosé) en gingen door de duinen terug richting Walvisbaai.

Een gedenkwaardige tocht, ook omdat je de duinen hier echt de zee ziet raken van gigantische hoogten. Als je hier gaat sandboarden, kun je zo door de zee op.

We werden weer netjes afgezet bij onze slaapplaatsen, in mijn geval bij de Salty Jackal Backpackers, waar ik nog een extra dagje had, voordat ik een paar nachten zou gaan kamperen in een wildpark.