Windhoek 13- 15 dec 2025

Na een goede nachtrust stond ik iets na zeven in Tsumeb bij het tankstation waar de auto’s zouden moeten vertrekken.

Zoals gebruikelijk riep de man die alles regelt (dat is vaak niet de chauffeur); ik heb al 2 mensen! Dat is meestal een leugen. Iedereen weet dat er pas vertrokken wordt als de auto vol is (5 a 6 mensen) en ze willen niemand weg laten lopen. Hij stond nog even lekker zijn schapenhoofd leeg te zuigen, maar er kwamen weinig mensen bij.

Na 2 uur zag ik een van de passagiers weglopen met zijn spullen. Toen waren er nog maar 2 passagiers over, waaronder ik! Na 2 uur wachten!

De regelman zei dat de passagier die wegliep besloten had om toch niet naar Windhoek te gaan, maar ook dat leek me een leugen. Ik zag hem verderop zijn tassen in een andere auto leggen en achterin deze pick-up klimmen.

Ik erop af, natuurlijk. Ik was net op tijd en de man bleek plek genoeg te hebben. Hij is een andere categorie vervoer, hij ging toch naar Windhoek en iedereen die meereed was mooi meegenomen. Dus ik ging mijn tas ophalen, die door de regelaar al in een andere auto was gezet. We vertrekken zo, zei hij nog! Yeah right…

De chauffeur zei in het Afrikaans; Laat m gaan, man, je kunt m niet laten wachten! En dat had ik mooi verstaan, natuurlijk.

Na een prima rit in de achterbak van de pickup kwam ik voor een derde keer bij Paradise Garden Backpackers. Er was echter al drie dagen geen wifi, doordat koperdieven kabels zouden hebben gestolen ergens in de wijk.

Nu was ik echt voor de laatste keer in Windhoek, en de kerstsfeer is hier echt los gebarsten. 

Ik was hier om de reis naar Botswana voor te bereiden. Maar ook om weer lekker een paar dagen bij te kletsen met anderen. Een dorp zonder andere reizigers is leuk, maar het zijn wel andere ontmoetingen.

Zoals met Rodrigo uit El Salvador en Alejandro, een Amerikaanse Argentijn, die hier in Windhoek een dochter heeft met een Namibische vrouw. Ik snap dat hij weg wil uit de VS, maar zijn levensverhaal is daardoor wel heel erg complex geworden.

Ik had een hele dag om uit te zoeken waar welke busjes zouden vertrekken, waar over te stappen en waar ik het beste de eerste overnachting kon boeken op weg naar Lusaka.

Ook deed ik een kerkenrondje. Ik wilde een klassieke Halleluja-mis bijwonen bij de Lutheraanse Congregatie, maar daar hingen ze met de benen buiten, helemaal vol! In de st. Georg kerk werd een verjaardag gevierd, dus dat voelde wat te intiem.

De Nederlands hervormde kerk was gaande, maar zonder muziek en dans. Wel witte mensen beneden en zwarte mensen allemaal op het balkon (!). Daar voelde ik me niet zo prettig bij, al hadden sommigen bedacht dat beneden zitten ook moest kunnen. Ik heb daar nog even Stille nag, heilige nag meegezongen, maar toen had ik er wel genoeg van.

Een kerkbezoek in Afrika is fantastisch om mee te maken, maar dan moet er wel gedanst en gezongen worden op heerlijke soulmuziek…

Paradise Garden Backpackers heeft ook een zwembad, dus ik heb lekker een uurtje gezwommen. ’s-Avonds nog Charlotte en mijn moeder gebeld, en om 6 uur de wekker want ik had een lange reisdag voor de boeg.